මේක ලියන්න හිතුනේ අද බොන්න කියල හැමදාම බොන සුපුරුදු තැනට යනකොට එතන හිටිය වේටර් අයියා කෙනෙක් අපිව පිළිගත්ත හැටි දැකල.නිකම් පලවෙනි දවසේ ඉස්කෝලේ ගිය පොඩි එකෙක් වරුවක් අඬල දවල් වරුවේ ඉස්කෝලේ අහවර උනාම තමන්ව ගෙදර එක්ක යන්න අම්ම ආවම මුනට එනවා වගේ හිනාවක් ඒ අයියටත් ගියා බොලන්.සිරියාවන්ත කමේ බෑ. ඉතින් අපි එච්චර බේබද්දෝ වෙලාද කියල දුක් වෙන ගමන් පරණ කතා දෙක තුනක් මතක් කරා....
මම කවි වලටම කොටු වෙලා කියල හිතුන නිසා අයෙත් කාලෙකට කවියක් ලියන්නේ නෑ කියල හිතුවා එනිසා අන්තිම කවිය විදියට ටික කලකට කලින් ලියපු මේ කවි පෙළ දාන්න හිතුවේ.එකම තමයි මේකට අන්තිම කවිය කියල නම දැම්මෙත්.සමහර විට මේක මගේ අන්තිම කවිය වේවි.
හිතන්න කොහොමද කියල සති අන්තයක අතේ සතයක් වත් නැතුව ගෙදරින් ඈතක තනි වෙන්න උනාම..කීයක් වත් ඉල්ලා ගන්න අහල පහලක අදුරන කෙනෙක් නැති උනාම..කන්න විදියක් නෑ සල්ලි නෑ කියන හැගීම එක්ක බඩගිනි උනාම කොහොමද? .දවස් දෙක අමාරුවෙන් ගොඩ දාල සදුදා කාර්යාලයට ගියාම මගේ පඩිය නවත්තල කියන ආරංචිය ආවම කොහොමද හිතට දැනෙන ෆන් එක.
