ආදරේ විඳින විදිය එකිනෙකාට වෙනස් කියලා මම කලින් කිව්වා නේ.නිකමට හිතුනා ඇත්තටම ආදරේ ඔප්පු කරන්න පුලුවන්ද කියලා.සමහරු කෙල්ලගේ නම නැත්තන් නමේ මුල් අකුර පච්චයක් විදියට තමන්ගේ ඇගේ ගහ ගන්නවා.තවත් සමහරු පුච්චගන්නවා.සමහරු තමන්ගේ රහස් දේවල් තමන්ගේ සහකාරයට කියනවා.හිතමු නිකන් ෆේස්බුක් එකේ පාස් වර්ඩ් එක දෙනවා කියලා.ඒත් ඇත්තටම තමන්ගේ හිතේ තමන්ගේ සහකාරයට තියන ආදරේ ඔප්පු කරන්න පිළිගත්ත ක්‍රමයක් තියනවද?.හිතමු අපි පැලීගෙන ආදරේ කරාට අනිත් කෙනා ආදරේ කරලා නැත්තන්.හිතන්නකෝ ලොකුවට ගහනවා කෙල්ලගේ නමේ මුල් අකුර පච්චයක්.කවදාහරි ඒකි අපිව දාල ගියොත් මොකද කරන්නේ.ඒ නමම තියන වෙන කෙල්ලෙක් හොයනවද නැත්තන් පච්චේ අයින් කරනවද?.හිතන්නකෝ කොහොමද තමන්ගේ ආදරේ ඔප්පු කරන්නේ නැත්තන් සහකාරය අපිට කොච්චර ආදරේද කියලා දැනගන්නේ.තේරෙන භාෂාවෙන් කිව්වොත් ආදරේ සාම්පල් එකක් ගන්නේ නැත්තන් දෙන්නේ කොහොමද?
ඇත්තටම ආදරේ අර්ථ දක්වන්න පුළුවන්ද ? එහෙම කරන්න පුළුවන් කෙනෙක් ඉන්නවද?.මම නම් හැමදාම විශ්වාස කරේ ආදරේ කියන එක සාපේක්ෂයි කියලා.කෙනෙක් ආදරේ විඳින විදිය තව කෙනෙක්ට හාත් පසින්ම වෙනස්.මම දැකල තියනවා සමහර ආදරේ කරන අය ඉන්නේ යාළුවො වගේ.ඒ වගේම සමහර ආදරේ කරන අය අතරේ තියෙන්නේ ගෞරවයක්.සමහර පෙම්වතියො ඉන්නවා තමන්ගේ පෙම්වතාට තියෙන්නේ බියමුසු ආදරයක්.හ්ම්ම් සමහර අයට තියෙන්නේ කාලෙත් එක්ක ඇතිවෙච්ච ආදරයක්.ඒත් ටික දෙනෙක් දැක්ක ගමන්ම ආදරෙන් බැඳෙනවා.
සැබෑ ආදරේ අර්ථ දක්වන්න පුලුවන්ද?.එහෙමත් නැත්තන් අපි කෙනෙක්ට කොච්චර ආදරේද කියල අවංකව කියන්න පුලුවන්ද?.සමහරුන්ට කියන්න පුළුවන් අහස තරම් මුහුද තරම් නැත්තන් විශ්වය තරම් කියල.ඒත් අපි ප්‍රමාණයක් හරියටම නොදන්නා දෙයක් අපේ ආදරේට සමාන කරන එක කොච්චර දුරට සාර්ථකද ?.මම නම් හැමදාම කිව්වේ "මම මට වැඩිය ඔයාට ආදරේ කියලා".ජීවිතේ වෙනස් වෙලා සමහර තැන් විනාස වෙලා සමහර දේවල් අලුතෙන් ලැබිලා.ඒ උනාට සමහර මතක නම් එහෙමමයි.ඒවා මතක් කරනකොට අඩන්නද හිනාවෙන්නද කියල හිතා ගන්න බෑ.මේක කෙනෙක්ගේ සත්‍ය අත්දැකීමක් මත පදනම වෙච්ච කවියක්.ලිව්වේ නම් බොහෝම කාලයකට කලින් අන්තිම පේලිය වෙනුවෙන්.
සැබෑ ආදරය හැමතිස්සෙම කොන්දේසි විරහිතයි.ඒත් හැබැයි ඒක යතාර්ථයක් වෙන්න නම් දෙපැත්තෙන්ම ඒ විදියට ආදරේ කරන්න ඕනෑ.නැත්තම් වෙන්නේ ආදරේ නාමයෙන් අපිව පාවිච්චි වෙන එක විතරයි.මේක මගේ පරණ අත්දැකීමක් උනත් ඒ වැරැද්ද ගෑනු ළමයි අතින් විතරක් නෙවෙයි පිරිමි අතිනුත් සිද්ධ වෙනවා.මොනම හරි අවාසනාවකට එහෙම අත්දැකීමකට මුහුණ දෙන්න උනාම තියන එකම අතුරුපලය තමයි මැරෙන තුරාවටම අපි පාවිච්චි උනා නේද කියන සිතිවිල්ලෙන් විඳවන්න වෙන එක.මට මෙහෙම කවියක් ලියන්න හිතුනේ බාඳුරා අසපුවේ තිබුන අනියම් කවිය කියන කවි පන්තිය සහ චැට් එකක ගිය පුංචි කතා බහක්.ඒ කතාවෙන් තමයි මම මේ වීරයා මකරා වගේම රාස්ස කුමාරි වචන අල්ල ගත්තේ .
ප්‍රිය පාඨකය
ලංකාවේ ගබ්සා වෙන ප්‍රමාණය අඩුකිරීමට වගේම සමාජ රෝග පැතිරීම වැලක්වීමට එසේත් නැත්නම් ලිංගිකත්වය යන විෂයෙහි ඇති නොදැනුවත් කම නිසාම පැන නගින්නාවූ නොයෙකුත් ගැටළු වලට ස්ථිර විසදුමක් ලෙස නිවැරදි ලිංගික අධ්‍යාපනයක් ලබාදිය යුතු බව කාලාන්තරයක් තිස්සේ සමාජයේ පවතින කතිකාවතකි.නොයෙකුත් ප්‍රායෝගික ගැටළු සමග උවත් සමාජීය අවශ්‍යතාවක් ලෙස සේම සමාජයේ යහ පැවැත්ම අගයන්නා වූ පුරවැසියකු වශයෙන් නිවැරදි ලිංගික අධ්‍යාපනයක් ලබා දිය යුත්තේ කෙසේදැයි යම්තාක් හෝ තරමකට විග්‍රහ කිරීමට තීරණය කරන ලද්දෙන් මෙම ලිපිය ලියමි.
මේ සීසර් නම ඇහුන ගමන්ම අපිට මතකෙට එන්නේ කවුද?.හ්ම්ම්ම් අර දක්ෂ රෝමානු සෙනෙවියා,නැත්තන් අර සූර පප්පා එකේ විදියට ක්ලියෝපැට්රා ගේ හබියා.එහෙමත් නැත්තන් ෆිනෑන්ස් කරලා වාහන අරන් වාරික ගෙවන්න කල් පහු කරන අයගේ මාරයා.අර දරු උපතකදී කරන සැත්කම .අහ්හ් තව කසාද බැඳපු මහත්වරුන්ගේ ඉටු දෙයියා.හා හා දැන් කට්ටියගේ කටවල් කන ගාවට ඇවිත් දිවවල් බුරිය ගාවට ඇවිත් ඇති නේ.හේතුව හොයාගන්න නම් ඉතින් අන්තිම වෙනකන්ම කියවන්න වෙනවා.
මේක පරණ කවියක් මගෙන් වෙච්ච වැරද්දක් හින්දා මේක draft වෙලා තිබුනේ.අලුත් පොස්ට් කීපයක්ම ලියන් යනවා.එකක් වත් ඉවර කර ගන්න වෙලාවක් නෑ.වෙන අව්ලක් නිසා නෙවෙයි තියන කම්මැලි කම නිසා.එතකන් මේකවත් කියවන්න මතන්ලා.
ඔන්න කිව්ව විදියටම පුරුදු කාරයාගේ කවියේ දෙවෙනි කොටස දෙන්න හිතුවා.මන්දා කලින් ලිව්වා එකට වැඩිය මේක ලියන්න ටිකක් අමාරු උනා.මොකද ශ්රුන්ගාරයටත් වඩා මට මේකේ යටි පෙලට ඇතුලත් කරන්න උවමනා වෙලා තිබ්බ කතාව නිසා.අනේ මන්ද මට නම් මේ කවි ටික ගැන ලොකුවට සැහීමකට පත්වෙන්න බෑ.නිකන් මදි මදි වගේ.ඔන්න උඩින්ම දැම්මා මේ ලේබලේ බලන අය බලන්න නොබලන අය ආවටත් වැඩිය ඉක්මනට හැරිලා යන්න.මොකුත් කියන්නේ නෑ.බනින ඒවා යටින් බැනල යන්න.ඔන්න කලින්ම කිව්ව මේක තමයි මම මේ ජාතියෙන් ලියන අන්තිම කවිය.
ලංකාවේ ගබ්සා වෙන ප්‍රමාණය අඩුකිරීමට වගේම සමාජ රෝග පැතිරීම වැලක්වීමට එසේත් නැත්නම් ලිංගිකත්වය යන විෂයෙහි ඇති නොදැනුවත් කම නිසාම පැන නගින්නාවූ නොයෙකුත් ගැටළු වලට ස්ථිර විසදුමක් ලෙස නිවැරදි ලිංගික අධ්‍යාපනයක් ලබාදිය යුතු බව කාලාන්තරයක් තිස්සේ සමාජයේ පවතින කතිකාවතකි.නොයෙකුත් ප්‍රායෝගික ගැටළු සමග උවත් සමාජීය අවශ්‍යතාවක් ලෙස සේම සමාජයේ යහ පැවැත්ම අගයන්නා වූ පුරවැසියකු වශයෙන් නිවැරදි ලිංගික අධ්‍යාපනයක් ලබා දිය යුත්තේ කෙසේදැයි යම්තාක් හෝ තරමකට විග්‍රහ කිරීමට තීරණය කරන ලද්දෙන් මෙම ලිපිය ලියමි. 
