වැලන්ටයින් තමයි පැටියෝ...ඒ උනාට මට නම් බෑ ආයේ එදා ගිය තැන් වලට වගේ තැන්
වලට යන්න...මතකනේ එතන හිටිය උන්ගේ හැටි...හතර පහක් එකතුවෙලා ඔයාට ගහල මට
මොනවා හරි කරොත් මොනවා කරන්නද?...එහෙම උනොත් මම මොනවා කරන්නද?
ඒ වචන
ටිකට පපුව කීරි ගැහුවා වගේ උනා...ඒ කෙල්ලට කරදරයක් වේවි කියලා
නෙවෙයි...වැලන්ටයින් මුවාවෙන් කෙල්ලව රූම් එකකට එක්ක ගෙන යන්න තිබ්බ චාන්ස්
එක අල වේවි කියලා හිතුන නිසා ...කලින් දවසෙත් ඒකි මට අතකවත් තියන්න දුන්නේ
නෑ හරියට...අනික ඒක රූම් එකකුත් නෙවෙයි රෙද්දේ දිය ඇල්ලක්...ඒකත් බදා ගෙන
ඉම්බ එක විතරයි...කෙල්ලට එදා තැනට බය හිතෙන්න ඇති...
ඉස්සර සිංහල ගැමි සමාජයේ ගැමියන් ජීවත්වූයේ විශාල සමාජයක එක්තරා කොටසක්
හැටියටයි. ඒකට අර්ධ සමාජයක් කියලත් කියනවා. ගැමි සමාජය තුළ ජීවත්වන පිරිස
දෙයාකාරයි. එනම්,
1. සාමාන්ය ගැමියන්.
2. නගරය කේන්ද්ර කරගෙන ජීවත්වන පිරිස. (නොගැමියන්)
ගැමියන්ගේ සිතුම් පැතුම් මූර්තිමත් වන්නේ ගැමි සංස්කෘතියෙන්. ඒ
සංස්කෘතිය ගෝත්රිකයන්ට සාපේක්ෂව කිසියම් ඉහළ දියුණු මට්ටමක පැවතුනා.
එනම් දියුණු වූ ලේඛන කලාව, කලා ශිල්පය, වාරිමාර්ග ක්රම ආදියෙන් සමන්විත
වූ සංස්කෘතියයි. මේ ගැමි සංස්කෘතියේ මූලික සම්ප්රදායන් දෙකක් තිබෙනවා.
1. චූල සම්ප්රදාය
2. මහා සම්ප්රදාය
මේ දෙකේ එකතුවෙන් ගැමි ශිෂ්ඨාචාරය හැදෙනවා. සාමාන්ය නූගත් ගැමි ජනතාව
චූල සම්ප්රදායටත්, ප්රභූන් හෙවත් නොගැමියන් මහා සම්ප්රදායටත් අයත්
වෙනවා. ඒ කියන්නේ චූල සම්ප්රදාය බොහෝදුරට සරලයි. මහා සම්ප්රදාය
දාර්ශනික අතින් ගැඹුරු මට්ටමක පවතිනවා. කෙටියෙන්ම කියනවා නම් පාලකයන්,
සාහිත්යකරුවන්, පණ්ඩිතයන්, කලාකරුවන් ආදී පිරිස පොදුවේ දෙවන ගණයට හෙවත්
මහා සම්ප්රදායට අයත් වෙනවා.
සිද්ධාර්ථ ගෞතම ලිබර්ටියේ පෙන්නනවා කියලා කවුද කියනවා ඇහුනා.එතකොටම මට කල්පනාවට ආවේ වෙනදට චිත්තර පටියක් පටන් ගන්න කලින් ලිබර්ටිය ඉස්සරහ ඉන්න නොයෙකුත් විදියට ඇඳ පැළඳ ගත්ත තරුණ තරුණියෝ පෝලිම.සමහර දවස වලට රණ්ඩු වෙනවත් ඇහෙනවා කට්ටිය කලින් බුක් කරලා පස්සේ ආපු උන්ට චාන්ස් එක නැති වෙලා.මොලේ කොලොප්පන් වගේ නේද?මම මේ මොකාටද එන්න හදන්නේ කියලා?.මේකයි සිද්ධිය ගොඩක් කට්ටිය අහල ඇති කතාව ලංකාවේ සිනමාහලක බොක්ස් වලින් වැඩිම ඉල්ලුමක් තියෙන්නේ ලිබර්ටි සිනමා හලේ බොක්ස් වලට කියලා කියන එක.ඒ කතාව පැත්තකින් තියමු දැන්.
ආදරේ විඳින විදිය එකිනෙකාට වෙනස් කියලා මම කලින් කිව්වා නේ.නිකමට හිතුනා ඇත්තටම ආදරේ ඔප්පු කරන්න පුලුවන්ද කියලා.සමහරු කෙල්ලගේ නම නැත්තන් නමේ මුල් අකුර පච්චයක් විදියට තමන්ගේ ඇගේ ගහ ගන්නවා.තවත් සමහරු පුච්චගන්නවා.සමහරු තමන්ගේ රහස් දේවල් තමන්ගේ සහකාරයට කියනවා.හිතමු නිකන් ෆේස්බුක් එකේ පාස් වර්ඩ් එක දෙනවා කියලා.ඒත් ඇත්තටම තමන්ගේ හිතේ තමන්ගේ සහකාරයට තියන ආදරේ ඔප්පු කරන්න පිළිගත්ත ක්රමයක් තියනවද?.හිතමු අපි පැලීගෙන ආදරේ කරාට අනිත් කෙනා ආදරේ කරලා නැත්තන්.හිතන්නකෝ ලොකුවට ගහනවා කෙල්ලගේ නමේ මුල් අකුර පච්චයක්.කවදාහරි ඒකි අපිව දාල ගියොත් මොකද කරන්නේ.ඒ නමම තියන වෙන කෙල්ලෙක් හොයනවද නැත්තන් පච්චේ අයින් කරනවද?.හිතන්නකෝ කොහොමද තමන්ගේ ආදරේ ඔප්පු කරන්නේ නැත්තන් සහකාරය අපිට කොච්චර ආදරේද කියලා දැනගන්නේ.තේරෙන භාෂාවෙන් කිව්වොත් ආදරේ සාම්පල් එකක් ගන්නේ නැත්තන් දෙන්නේ කොහොමද?
ඇත්තටම ආදරේ අර්ථ දක්වන්න පුළුවන්ද ? එහෙම කරන්න පුළුවන් කෙනෙක් ඉන්නවද?.මම නම් හැමදාම විශ්වාස කරේ ආදරේ කියන එක සාපේක්ෂයි කියලා.කෙනෙක් ආදරේ විඳින විදිය තව කෙනෙක්ට හාත් පසින්ම වෙනස්.මම දැකල තියනවා සමහර ආදරේ කරන අය ඉන්නේ යාළුවො වගේ.ඒ වගේම සමහර ආදරේ කරන අය අතරේ තියෙන්නේ ගෞරවයක්.සමහර පෙම්වතියො ඉන්නවා තමන්ගේ පෙම්වතාට තියෙන්නේ බියමුසු ආදරයක්.හ්ම්ම් සමහර අයට තියෙන්නේ කාලෙත් එක්ක ඇතිවෙච්ච ආදරයක්.ඒත් ටික දෙනෙක් දැක්ක ගමන්ම ආදරෙන් බැඳෙනවා.
සැබෑ ආදරේ අර්ථ දක්වන්න පුලුවන්ද?.එහෙමත් නැත්තන් අපි කෙනෙක්ට කොච්චර ආදරේද කියල අවංකව කියන්න පුලුවන්ද?.සමහරුන්ට කියන්න පුළුවන් අහස තරම් මුහුද තරම් නැත්තන් විශ්වය තරම් කියල.ඒත් අපි ප්රමාණයක් හරියටම නොදන්නා දෙයක් අපේ ආදරේට සමාන කරන එක කොච්චර දුරට සාර්ථකද ?.මම නම් හැමදාම කිව්වේ "මම මට වැඩිය ඔයාට ආදරේ කියලා".ජීවිතේ වෙනස් වෙලා සමහර තැන් විනාස වෙලා සමහර දේවල් අලුතෙන් ලැබිලා.ඒ උනාට සමහර මතක නම් එහෙමමයි.ඒවා මතක් කරනකොට අඩන්නද හිනාවෙන්නද කියල හිතා ගන්න බෑ.මේක කෙනෙක්ගේ සත්ය අත්දැකීමක් මත පදනම වෙච්ච කවියක්.ලිව්වේ නම් බොහෝම කාලයකට කලින් අන්තිම පේලිය වෙනුවෙන්.
සැබෑ ආදරය හැමතිස්සෙම කොන්දේසි විරහිතයි.ඒත් හැබැයි ඒක යතාර්ථයක් වෙන්න නම් දෙපැත්තෙන්ම ඒ විදියට ආදරේ කරන්න ඕනෑ.නැත්තම් වෙන්නේ ආදරේ නාමයෙන් අපිව පාවිච්චි වෙන එක විතරයි.මේක මගේ පරණ අත්දැකීමක් උනත් ඒ වැරැද්ද ගෑනු ළමයි අතින් විතරක් නෙවෙයි පිරිමි අතිනුත් සිද්ධ වෙනවා.මොනම හරි අවාසනාවකට එහෙම අත්දැකීමකට මුහුණ දෙන්න උනාම තියන එකම අතුරුපලය තමයි මැරෙන තුරාවටම අපි පාවිච්චි උනා නේද කියන සිතිවිල්ලෙන් විඳවන්න වෙන එක.මට මෙහෙම කවියක් ලියන්න හිතුනේ බාඳුරා අසපුවේ තිබුන අනියම් කවිය කියන කවි පන්තිය සහ චැට් එකක ගිය පුංචි කතා බහක්.ඒ කතාවෙන් තමයි මම මේ වීරයා මකරා වගේම රාස්ස කුමාරි වචන අල්ල ගත්තේ .
ප්රිය පාඨකය
ලංකාවේ ගබ්සා වෙන ප්රමාණය අඩුකිරීමට වගේම සමාජ රෝග පැතිරීම වැලක්වීමට එසේත් නැත්නම් ලිංගිකත්වය යන විෂයෙහි ඇති නොදැනුවත් කම නිසාම පැන නගින්නාවූ නොයෙකුත් ගැටළු වලට ස්ථිර විසදුමක් ලෙස නිවැරදි ලිංගික අධ්යාපනයක් ලබාදිය යුතු බව කාලාන්තරයක් තිස්සේ සමාජයේ පවතින කතිකාවතකි.නොයෙකුත් ප්රායෝගික ගැටළු සමග උවත් සමාජීය අවශ්යතාවක් ලෙස සේම සමාජයේ යහ පැවැත්ම අගයන්නා වූ පුරවැසියකු වශයෙන් නිවැරදි ලිංගික අධ්යාපනයක් ලබා දිය යුත්තේ කෙසේදැයි යම්තාක් හෝ තරමකට විග්රහ කිරීමට තීරණය කරන ලද්දෙන් මෙම ලිපිය ලියමි.
